آن هنگام كه بوتهء خار به روي زمين تنها بود خداوند گل سرخي در كنارش روياند آن گل سرخ كنار آن بوته خار شكفت خداوند برگشت و آن گل را از روي زمين با خودش به آسمان برد اما آن گل ديگر هرگز نشكفت آري آن گل سرخ ريشه اش پيش آن بوتهء خار جا گذاشته بود آخر آن گل به آن بوته خار دل بسته بود و آن هنگام بود كه خداوند گريست و گريست
|
+| نوشته شده توسط
سعيد در یکشنبه یازدهم فروردین 1387
|
