RSS  

آن هنگام كه بوتهء خار به روي زمين تنها بود خداوند گل سرخي در كنارش روياند آن گل سرخ كنار آن بوته خار شكفت خداوند برگشت و آن گل را از روي زمين با خودش به آسمان برد اما آن گل ديگر هرگز نشكفت آري آن گل سرخ ريشه اش پيش آن بوتهء خار جا گذاشته بود آخر آن گل به آن بوته خار دل بسته بود و آن هنگام بود كه خداوند گريست و گريست

اتل متل جدایی...عروسکم کجایی؟گاو حسن پریشون.....یه دل داره پر از خون...عشقم که رفت هندستون....خونم شده قبرستون....یه عشق دیگه بردار....یه دنیا قصه بردار....اسمشو بذار بچهگی....تا آخر زندگی.....هاچین و واچین تموم شد...عمر منم حروم شد.